काठमाडौं। नेपालभर दशैंको रौनक छाएको छ। नीलो आकाश, शरदको न्यानो घाम र आँगनमा झरेका पारिजातका फूलले गाउँघर रमाइलो र मखमली बनेको छ।

तर, परदेशको भूमिमा रहेका नेपाली जनसम्पर्क समिति कतारका उपसभापति एवं १५औँ महाधिवेशन प्रतिनिधि ठाकुर कुमार परियारको मन भने आमाबिनाको पहिलो दशैंले अत्यन्तै शून्य बनेको छ।

परिवारको जेठो छोरो भएकाले सबैलाई हिम्मत दिने र घरको जिम्मेवारी सम्हाल्ने दायित्व परियारको काँधमा छ। तर, मनभित्रको गहिरो पीडा र आमाको अभावले उनलाई भित्रभित्रै भावुक बनाएको छ।

यसपालिको दशैंमा आमाको हातको रातो टीका थाप्न, उनको समीप बसेर आशीर्वाद लिन र बाल्यकालका ती आत्मीय क्षणहरू फेरि महसुस गर्न नपाउने यथार्थले उनलाई मर्माहत बनाएको छ।

परदेशको कमाइले परिवारका भौतिक आवश्यकताहरू पूरा गर्न सकिए पनि आमाको ममता र अभाव कहिल्यै पूर्ति हुन नसक्ने परियार बताउँछन्। फोनमा परिवारसँग कुरा गर्दा आफूलाई सम्हाल्ने प्रयास गरे पनि मनले बारम्बार घरको आँगन र आमाको न्यानो काख सम्झिरहने उनले उल्लेख गरेका छन्।

पहिले परदेशमा हुँदा टाढा हुनुको पीडा मात्र हुने गरेकोमा अब कहिल्यै आमालाई भेट्न नपाउने यथार्थले त्यो दूरी झन् गहिरो र कष्टकर बनाएको उनको भनाइ छ।

आमाले सिकाउनुभएको संस्कार, मूल्य-मान्यता र जिम्मेवारी सधैँ आफ्नो साथमा रहने बताउँदै परियारले जेठो छोराका रूपमा परिवारलाई दह्रोसँग सम्हाल्ने र आमाले देखाउनुभएको सत्मार्गमा निरन्तर हिँडिरहने प्रतिबद्धता व्यक्त गरेका छन्।

संसारका धेरै कठिन जिम्मेवारीहरू निभाउन सके पनि आमाको सामिप्य र अभावसँग सम्झौता गर्न अझै सिक्न नसकेको दुःखेसो पोख्दै उनले यसपालिको दशैंमा निधार खाली भए पनि मनभरि आमाकै अमर सम्झनाहरू साँचिएर रहने बताएका छन्।

शुभकामना सन्देश-

नेपालमा बडादसैँको आगमनसँगै नीलो आकाश, शरदको न्यानो घाम र आँगनमा झरेका पारिजातका फूलले गाउँघरमा चाडपर्वको रौनक ल्याएको छ। यस पावन अवसरमा स्वदेश तथा विदेशमा रहनुभएका सम्पूर्ण दाजुभाइ, दिदीबहिनी, आदरणीय नेता, साथीभाइ तथा देशवासीमा हार्दिक शुभकामना व्यक्त गर्दछु।

तर, यसपालिको दसैँ मेरो जीवनमा फरक र अत्यन्तै गहिरो भावुकता लिएर आएको छ। परदेशको भूमिमा बसेको मेरो मन आमाबिनाको यो पहिलो दसैँले निकै शून्य बनेको छ। जेठो छोरो भएकाले परिवारको जिम्मेवारी सम्हाल्नु र सबैलाई हिम्मत दिनु मेरो कर्तव्य हो, तर मनभित्रको यो असीम पीडा कसलाई सुनाऊँ? यसपालि दसैँमा आमाको हातको रातो टीका थाप्न, उहाँको छेउमा बसेर आत्मीय आशीर्वाद लिन र बाल्यकालका ती यादहरू फेरि महसुस गर्न नपाउँदा मन साह्रै भारी भएको छ।

परदेशको कमाइले परिवारका आर्थिक आवश्यकता त पूरा गर्न सकिएला, तर आमाको अभाव र उहाँको न्यानो काख कहिल्यै पूर्ति हुन सक्दैन। फोनमा कुरा गर्दा आफूलाई सम्हाल्ने प्रयास गरे पनि मनले बारम्बार घरको आँगन र आमाले आफ्नो रातो पछ्यौरीले मेरो चिसो हात पुछिदिने ती पुराना दिनहरू सम्झिरहन्छ। टाढा हुनुको पीडा त छँदै थियो, अब कहिल्यै आमालाई भेट्न नपाउने यथार्थले त्यो दूरी अझ गहिरो बनाएको छ।

आमा, हजुरको हातको रातो टीका अब जीवनभर मेरो निधारमा पर्ने छैन, तर हजुरले सिकाउनुभएको संस्कार, दायित्व र बाटो सधैँ मेरो साथमा रहनेछ। हजुरको जेठो छोराको रूपमा परिवारलाई पूर्ण रूपमा सम्हाल्नेछु र हजुरले देखाउनुभएको सत् मार्गमा निरन्तर हिँड्नेछु। यो दसैँमा निधार खाली भए पनि मनमा हजुरका पवित्र सम्झनाहरू सधैँ जीवित रहनेछन्। संसारका धेरै जिम्मेवारी निभाउन सकिएला, तर हजुरको अभावसँग सम्झौता गर्न भने अझै सिक्न सकेको छैन।

यस भावुक क्षणका बीच पनि परदेश तथा स्वदेशमा रहनुभएका सम्पूर्ण नेपालीहरूमा विजयादशमीले धैर्य धारण गर्ने शक्ति, सुख, शान्ति र समृद्धि प्रदान गरोस् भन्ने कामना गर्दछु।

ठाकुर कुमार परियार

उपसभापति

नेपाली जनसम्पर्क समिति, कतार

एवं १५ औँ महाधिवेशन प्रतिनिधि